Lancering See All This #42 – The Body

MOMA

In 2006 stond ik in het Museum of Modern Art in New York, voor Models (1994) van Marlene Dumas.

Ik kende haar werk al jaren, maar pas toen besefte ik ten volle hoe radicaal zij het medium aquarel had opengebroken. Aquarel behoorde lange tijd tot de wereld van charmante landschappen, hortensia’s en tere bloemen. Maar in haar handen kon verdunde kleur gewelddadig worden. Pasteltinten konden verleidelijk zijn. Haar aquarellen leken elke regel waaraan het medium ooit gehoorzaamde omver te werpen.

Door aquarel te emanciperen gebruikte zij het als middel om macht, politiek, oorlog, seks, geboorte en dood te verbeelden. Misschien is dat de reden dat, toen we begonnen na te denken over dit nummer, er eigenlijk maar één kunstenaar in ons opkwam.

DE UITNODIGING

Bijna precies een jaar geleden schreef ik Marlene.

‘Vandaag schrijf ik je met een wens die ik al lange tijd met me meedraag: we zouden je graag willen uitnodigen als gastcurator van ons zomernummer 2026, gewijd aan het lichaam – dat diep intelligente, sensuele, leven schenkende, wijze, ouder wordende en politieke lichaam.’

Haar antwoord was tegelijkertijd een nee en het begin van een gesprek: ‘Ik zou heel graag ja willen zeggen, maar ik lijd aan een chronisch gebrek aan tijd.’ En: ‘Eerlijk gezegd zeg ik nee, maar ik weet het zelf niet helemaal zeker…’

Vervolgens schreef ze: ‘Als ik met het magazine zou samenwerken, zou ik oorlog willen adresseren. En daarom is See All This eigenlijk een te elegant magazine.’

OORLOG

Misschien had ze een punt.

Maar ik voelde ook dat schoonheid en duisternis elkaar niet hoeven uit te sluiten. Dat schoonheid moeilijke waarheden kan dragen. Dat schoonheid ons kan helpen langer te kijken, dieper te kijken, en aanwezig te blijven bij zaken waarvan we ons anders misschien zouden afkeren.

Ik schreef haar terug:

Oorlog? Oké.
Op één voorwaarde.
Als we het duister binnenhalen, brengen we ook het licht.

En op de een of andere manier begon dit nummer met die uitwisseling.

IN DIT NUMMER

Wat vind je in dit nummer?

Marlene Dumas schreef een essay, stelde een tentoonstelling op papier samen over het weerbare lichaam en maakte een portfolio met expliciete kunstwerken en teksten van haar hand.

Jessica Collins schreef Pleasure Principles. ‘Pleasure is a free spirit with wings. It belongs to the body and flutters in and out of the cosmos.’

Jessica is een spannende nieuwe stem. Later dit jaar zal ze een vaste column schrijven voor See All This en momenteel werkt zeaan haar eerste manuscript.

Een andere bijzondere schrijver in dit nummer is Daan Heerma van Voss. Hij schreef The President’s Body. Nog voordat een leider spreekt, heeft zijn lichaam vaak al gesproken.

En dan is er Sarah Knigges intieme Labourland: Stories from the Womb. Sarah, onze managing editor, bracht onlangs een prachtige dochter ter wereld. Haar bijdrage onderzoekt een van de meest ingrijpende ervaringen die een lichaam kan doormaken.

HET WONDER VAN PAPIER

Afgelopen weekend nam ik het nummer mee naar huis. Zoals altijd zag ik eerst de imperfecties. Iets in het ritme. Een paar typfouten.

Later keek ik mee over de schouder van mijn man en zag ik het magazine opnieuw, met frisse ogen. ‘Dit nummer overtreft alle voorgaande uitstekende nummers,’ verklaarde hij.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat hij ongeveer ieder seizoen zoiets zegt. Maar deze keer was ik het stiekem met hem eens. Wat op een scherm misschien te donker of te politiek leek, werd op papier iets anders.

Zelden was het contrast tussen de digitale vorm van een magazine en zijn gedrukte verschijning zo groot als bij dit nummer dat we samen met Marlene maakten.

Papier heeft die bijzondere kracht. En uitstekend drukwerk heeft die ook. Samen kunnen ze helderheid brengen, iets tastbaar maken, iets verheffen, er gewicht aan geven en het tot een vorm van eerbetoon maken.

Daarom wil ik Wilco Art Books in Amersfoort bedanken voor hun uitzonderlijke vakmanschap.

SPD AWARD

Over vakmanschap gesproken.

Op 11 juni 2026 ontving See All This een SPD61 Silver Medal van de Society of Publication Designers in New York, de belangrijkste internationale competitie voor redactioneel ontwerp. We ontvingen deze onderscheiding voor Cooking is Caring, nummer 40, in de categorie Independent Publishing.

Prijzen dragen misschien onze naam, maar ze worden nooit door één persoon gewonnen.

Wat mij het meest raakt, is wat deze prijs vertegenwoordigt. Een geloof in onafhankelijk publiceren. Een geloof dat nieuwsgierigheid ertoe doet. Dat vakmanschap ertoe doet. Dat schoonheid ertoe doet. En dat het serieus nemen van cultuur ertoe doet.

WORD VRIEND

En nu komt het gedeelte waarvan Lidewij Edelkoort vindt dat ik er veel assertiever over zou moeten zijn. Maak je geen zorgen. Dit is ongeveer zo assertief als ik word.

Velen van jullie lezen onze nieuwsbrieven. Velen van jullie volgen ons op social media. Duizenden mensen genieten iedere dag gratis van See All This. En daar zijn we dankbaar voor. Dankbaar voor je enthousiasme, je liefde voor kunst en kunstenaars, en je betrokkenheid bij See All This.

Maar magazines worden niet gemaakt van likes. Ze worden gemaakt door lezers.

In een wereld die steeds meer wordt gevormd door algoritmes, AI, targeting en – jawel – censuur, is papier geen luxe. Papier is een noodzaak. Het is de enige plek waar u vrij kunt lezen, zonder dat iemand of iets voortdurend om uw aandacht vraagt.

Zoals William Forsythe ons eraan herinnerde: ‘Ambition needs helpers.’

Een missie heeft helpers nodig.
En dat geldt ook voor See All This.