Vivian Suter

Look Closer no. 4

In Look Closer staat één kunstwerk centraal, dat uitnodigt om langer en aandachtiger te kijken. In deze editie praten we met de Zwitsers-Argentijnse Vivian Suter (1949) over haar installatie in de Elleboogkerk in Amersfoort. Parallel aan haar eigen ateliers in Guatemala komen we hier terecht in een regenwoud van olieverf, katoenen doeken en regenwater.

NE:

Kun je ons vertellen waar we naar kijken?

VS:

Dit zijn eigenlijk drie schilderijen.

NE:

Drie? Ik zie er twee… of niet?

VS:

Ja, er hangt er een op de achtergrond.

NE:

O, we moeten ons natuurlijk omdraaien. Ah, hier. Prachtig. En bij deze kun je, met het licht, er ook doorheen kijken. Het is transparant.

VS:

Het is transparant, ja.

NE:

En het materiaal?

VS:

Het doek is katoen, en dat laat ik in Guatemala maken.

NE:

Mag ik het voelen?

VS:

Ja, natuurlijk.

NE:

Prachtig. Dus je gebruikt geen linnen? Altijd katoen?

VS:

Katoen, wat ik daar kan krijgen, ja. Dit is acryl- en olieverf, maar ik gebruik ook vislijm, pigmenten en regenwater, als het regent. Of water, wat dan ook.

NE:

Vertel eens over dat regenwater. Laat je het werk buiten staan als het regent?

VS:

Ik laat het buiten, ja. De tuin waar ik schilder staat vol verf en lege potten, en die vangen de regen op. Dat gebruik ik dan.

NE:

Dus je hebt een atelier buiten en je werkt deels in de openlucht?

VS:

Ja, ik heb twee plekken waar ik werk, eigenlijk drie. Een daarvan is onder een mangoboom, een grote, hoge mangoboom. Vroeger was het een koffieplantage, maar het is overwoekerd en ik heb er steeds meer bij geplant, dus nu is het echt jungle. Er staat ook een rubberboom. Ik heb ergens een tak meegenomen en die geplant, en nu is het een enorme boom.

NE:

Je woont er al sinds de jaren tachtig?

VS:

Ja. En die boom heeft heel veel wortels gemaakt, dus ik moet altijd zo lopen. Maar dat vind ik fijn. Het zet me er middenin.

NE:

Zes jaar geleden gebruikten we een foto van jou terwijl je buiten met pigmenten werkte. Voor mij gaat die foto over vrijheid. Als ik ernaar kijk, voel ik dat samenwerken met de natuur, en ik ben dol op die foto. Ik zag ook je prachtige biotoop in Guatemala. Je woont in die biotoop en je werkt ermee, kan je dan ook het regenwoud vertrouwen als collega?

VS:

Tja, ik weet niet wie wie vertrouwt. (lacht) Ik laat het gewoon gebeuren.

NE:

Je laat het gebeuren. Ik las zelfs dat je soms ’s nachts schildert, en dat je dan wakker wordt en het schilderij eigenlijk voor het eerst ziet. Klopt dat?

VS:

Dat klopt. (lacht) Het andere atelier ligt boven in de berg, en sommige dagen werk ik tot laat. Dan ga ik naar beneden, dus ik weet niet hoe het schilderij eruitziet. De volgende ochtend denk ik na over wat ik op het laatst heb gedaan.

NE:

En dit was een kerk, toch?

VS:

Ja, dus ik was enthousiast over de nissen, over de hele situatie hier. En hier zie je…

NE:

Wat mooi, dit doek. Geweldig. Komt het uit Panajachel?

VS:

Het is een Annunciatie, denk ik. Dat werd me verteld. Toen kreeg ik dit idee, en we hebben het vanochtend opgehangen.

NE:

Vanochtend opgehangen?

VS:

Ja. Het is de doek van Panajachel, een traditionele doek om de tortilla’s in te leggen.

NE:

Voor de tortilla’s. Wat een mooie doek.

VS:

En hier zijn de nissen, en dit had ik ook. Kijk, leg dit hier, daar. Ik heb het meegenomen als cadeau. Zie je, dit is de regen.

NE:

Als je elke dag schildert, voelt het dan als een dagboek?

VS:

Ja, zeker. Het is mijn manier om me uit te drukken, om mijn gevoelens te vertellen en wat er gebeurd is.

NE:

We kijken nu naar één werk, maar er is deze hele installatie…

VS:

Het is eigenlijk één werk. Ik zie het als één werk.

NE:

Zou je kunnen zeggen dat het een soort regenwoud is, een soort bos, maar dan van verf?

VS:

Ja, dat denk ik wel. Maar het is niet zo dat ik dit vanaf het begin wilde. Het is ontstaan door het exposeren. Het is langzaam zo gegroeid.

Stone in the Pond is nog tot en met 2 mei 2027 te zien in de Elleboogkerk in Amersfoort.

Recente verhalen