BREAKING #312
Anders terugkeren
Ik had me voorgenomen ze in te lopen nadat ik ze nieuw had gekocht voor de wandelreis met dichter David Whyte in The Burren, Ierland. Dat daar niets van terechtkwam, blijkt vandaag, nu ik er onwennig mee door het huis stamp en met de bergschoenen aan zit te schrijven. Ze mogen zwaar zijn aan mijn voeten, ze seinen de nieuwsgierigheid door van de deur uitlopen en vertrekken.
In The Burren had ik mezelf een sabbatical beloofd begin 2026, maar dat idee had ik moeten laten varen. Vanaf februari stroomden er uitnodigingen binnen: voor Città della Pieve in Italië, voor Kaapstad en de Karoo in Zuid-Afrika, voor de opening van La Biennale di Venetië. Ze lieten zich in korte tijd zomaar achter elkaar leggen – reizen op basis van welkom zijn.
Een regeneratieve boerderij van Italianen. Een silo die museum werd in Kaapstad. Een driedaagse performance van een textielkunstenaar in de Karoo. Het rijpen van druiven op een wijnestate. Een safari. Een kelkbos. Een octopus. Met het vliegtuig, de jeep, de vaporetto, de trein, en met flippers voor in de Atlantische oceaan en bergschoenen voor wandeltochten in de halfwoestijn.
De evenaar over en een nieuwe route vinden. Ergens heen gaan waar je nooit bent geweest. Een andere afslag nemen en jezelf verliezen, weg van alles en iedereen die baat heeft bij die ongehoorde oorlogsretoriek. Op pad gaan en vrijkomen, want: ‘Als je denkt dat avontuur gevaarlijk is, probeer routine, het is dodelijk,’ meent schrijver Paolo Coelho.
Langzaam wordt het lijstje met dingen om te doen korter. Langzaam groeit het stapeltje van dingen die de koffer in gaan. We reizen met alleen handbagage, Anke en ik. En van drie en een halve week onderweg zijn, maken we een reisdagboek in woord en beeld. De komende weken is maar één ding zeker: degene die vertrekt, is niet dezelfde als degene die terugkeert.
Voor meer columns van Nicole Ex, schrijf je in voor de kunstbrief.





















