BREAKING #320
De wildste dieren
Het is een collectieve overtuiging, maar ik geloof niet dat je jezelf vindt als je op reis bent. Ik geloof eerder dat je de ander vindt. Dat reizen gaat over je verliezen in de ander, en het andere, waardoor je wordt losgeschud uit de mal die we ‘onze identiteit’ noemen. En dat die relativering een gevoel van vrijheid geeft. Op weg word ik minder mezelf, maar meer mens.
Neem de smeltkroes op vliegvelden, waar we zonder uitzondering anonieme figuranten op doorreis zijn. Die nietigheid van jezelf in die wirwar aan menigte uit alle werelddelen. Soms, om raadselachtige redenen, licht er in die onverschillige mensenmassa plotseling iets of iemand op. Istanbul Havalimanı (overstap):
Een Japanse man loopt naast een Japanse vrouw met een Franse baret. Ze zijn beiden op leeftijd – broos en bedaard, scherp en verfijnd. Zonder woorden letten ze op elkaar als ze soepel met hun ticket door de zelfscanner gaan. Eerst denk ik dat ik hen alleen zie, totdat ik merk dat anderen hen fotograferen als zeldzame aanwezigheid in de stroom van passanten.
De neiging was thuis te blijven, de deur te barricaderen, een nest te bouwen van wol, stof en veren. Tot ik me bedacht dat ik beter onder dat dreigende wolkendek door kon vliegen. Konden we als een kolibrie, van bloem naar bloem, het stuifmeel van de een naar de ander brengen? ‘The Only True Protest is Beauty,’ verkondigt Fondation Dries Van Noten in Venetië.
Maar schoonheid ligt niet voor het oprapen. Reizen betekent navigeren: tussen openheid en vervreemding, tussen de toeristenfuik en iets wat oorspronkelijk is: de studio van Frances van Hasselt en dat stuk aarde van 300 miljoen jaar oud – met de verste verte, de grootste stilte, de schoonste lucht, de donkerste nacht, het helderste water en de wildste dieren.
De humanist Erasmus schreef: ‘Heel de wereld is mijn vaderland.’ En dat is een geweldig uitgangspunt, maar een die ik me nog niet eigen heb gemaakt. Wel dat we ons misschien pas thuis voelen wanneer we de ander leren kennen en onderweg voor even vergeten wie we dachten te zijn.
Voor meer columns van Nicole Ex, schrijf je in voor de kunstbrief.





















