BREAKING #311
'En overal zijn relaties'
Van wie zijn onze dagen? Die kernvraag uit Paolo Sorrentino’s La Grazia krijgt in een film die doordrenkt is van schoonheid, melancholie, politiek en moraal alleen maar meer gewicht: di chi sono i nostri giorni? Het is een vraag om in je logboek te noteren, zodat je de juiste beslissing neemt als je voor een existentiële keuze staat.
Besluiten nemen is niet waar staatsman Mariano De Santis, hoofdpersoon in de film, om bekendstaat. Hij heeft van niet kiezen zijn levenshouding gemaakt. Hij stelt uit, schuift op de lange baan, zodat van uitstel afstel komt. Zal hij de uiterst gevoelige euthanasiewet tekenen, vlak voordat hij – jurist die nog in de waarheid gelooft – met pensioen gaat?
Ik zag hem aangekondigd: La Grazia. De Genade, de gratie. Nog zo’n woord voor in je logboek – de gift van genade, het antwoord op genadeloos en genadeslag. We zagen de film op eerste paasdag. Weet: ik ben onvoorwaardelijk als het op Sorrentino aankomt. Ik zit klaar voor elke film die van hem uitkomt. En hij kan áltijd op mijn genade rekenen.
The New Yorker schrijft precies waarom: ‘Weinig filmmakers omarmen schoonheid zo volledig als Paolo Sorrentino, een zintuigelijk stilist met een scherp gevoel voor de materiële wereld en zijn uitwerking.’ Hij dompelt je onder in weelderige klassieke én moderne werelden vol adembenemende landgoederen, landschappen en teloorgang.
En overal is kunst. En overal zijn relaties. Neem die tussen de staatsman en zijn dochter, die haar leven geeft om hem te steunen, tot ze op breken staat als hij het tekenen van de wet dreigt door te schuiven naar zijn opvolger: van wie zijn eigenlijk haar dagen? Mocht jij er één overhebben, besteed hem aan Genade.
Voor meer columns van Nicole Ex, schrijf je in voor de kunstbrief.





















