Een landschap, archief en statement

Sinds de oprichting in 1947 heeft Dior couture nooit benaderd als iets dat louter draait om esthetiek. Voor Christian Dior was mode een manier om orde aan te brengen in een tijd van herstel, om via vorm en materiaal opnieuw richting te geven aan het vrouwelijke silhouet. Couture als een soort discipline na een turbulente periode. Die houding – serieus, precies, visionair – loopt als een stille rode draad door de geschiedenis van het huis. Wat Dior vandaag interessant maakt, is dat het die lijn niet heeft laten verstarren. Het huis investeert al jaren consequent in kunst en kunstenaars vanuit de overtuiging dat meerdere vormen van kunst een platform verdienen.

Projecten als Lady Dior Art en het Lady Dior Art Book tonen hoe een modehuis en een iconische tas kunnen functioneren als vertrekpunt voor artistiek onderzoek. Niet om de tas opnieuw te verkopen, maar om haar opnieuw te begrijpen. De Lady Dior is dan ook geen leeg object. Ze draagt een geschiedenis, referenties en een zekere formele strengheid in zich – weer die discipline. Ik vind haar heel coquette en tegelijkertijd het ultieme canvas, geschikt voor allerlei verschillende interpretaties. Elke kunstenaar die wordt uitgenodigd door Dior, vertrekt vanuit een eigen praktijk en overtuiging, en vindt daarin een unieke verhouding tot het object. De tas verandert niet van vorm, maar wel van interpretatie, zoals kunstenaars Eva Jospin, Alymamah Rashed en Lakwena laten zien.

Eva Jospin

Het werk van de Parijse kunstenaar Eva Jospin (1975) kenmerkt zich door een intense concentratie op structuur en gelaagdheid. Haar landschappen, vaak opgebouwd uit karton, reliëf en minutieus handwerk, lijken fragiel maar zijn met een uiterste precisie geconstrueerd. Ze verwijzen naar klassieke schilderkunst, naar renaissancetuinen, naar mythologie, naar werelden die lijken getekend door moeder natuur zelf.

In haar interpretatie van de Lady Dior vertaalt Jospin haar kunstenaarspraktijk naar een draagbaar object. De tas wordt een compact landschap waarin diepte en oppervlak samenkomen. Het gebruik van karton, een materiaal dat zelden met luxe wordt geassocieerd, is zowel een statement als een bewuste keuze die past binnen haar oeuvre. Met haar werk vraagt ze om aandacht, om nabijheid: je moet kijken, echt kijken. Daarmee sluit het naadloos aan bij de oorspronkelijke waarden van couture: maken, herhalen, verfijnen.

Alymamah Rashed

Bij Alymamah Rashed (1994) ligt het zwaartepunt elders. Haar werk vertrekt vanuit persoonlijke en collectieve herinneringen, met een sterke focus op vrouwelijke ervaring binnen de Koeweitse en bredere MENA(Midden-Oosten en Noord-Afrika)-context. Textiel, handwerk en ornament spelen daarin een centrale rol, zowel decoratief als informatief. In Rasheds werk zijn ook de kenmerkende technieken en de rijke traditie van storytelling van de MENA-regio te ontdekken.

Voor de tiende editie van Dior Lady Art vindt de kunstenaar inspiratie op Failaka Island, waar natuur en geschiedenis samenkomen. Zand, rots en zee vertalen zich in verfijnd borduurwerk en reliëf. Een tweede ontwerp eert de Koeweitse Humaith-bloem, met driedimensionale bloemblaadjes en parels. Elk stuk draagt een discreet emaille oog en een verborgen gedicht, enkel zichtbaar voor de drager. 

Rashed plaatst vrouwelijkheid niet alleen in het domein van het zichtbare, maar ook in dat van het immateriële: van zorg, continuïteit en aanwezigheid. Haar bijdrage maakt tastbaar hoe mode en kunst kunnen functioneren als archieven.

Lakwena

Het werk van de in Londen gevestigde Lakwena (1986) is onmiddellijk herkenbaar. Felle kleuren, grafische vormen en krachtige woorden bepalen haar beeldtaal. Ze beweegt zich tussen straat, studio en publieke ruimte, en put uit muziek, geloof en gemeenschapsdenken. Lakwena vertaalt deze energie naar de Lady Dior zonder haar te verzachten: haar tas is uitgesproken, optimistisch, direct en luid. Woorden en kleurvlakken worden zorgvuldig geplaatst, met oog voor compositie en ritme. Het is werk dat niet per se vraagt om interpretatie, maar verandering van perspectief, door een coquette meisje in een andere omgeving te plaatsen. Wat Lakwena toevoegt aan het project is een gevoel van actualiteit. Haar Lady Dior staat stevig in de huidige zeitgeist. Ze laat zien hoe luxe ook licht kan zijn, open en verbonden met het dagelijks leven in de stad. Lakwena belichaamt mijn ideale utopie, van een levendige, kosmopolitische plek.

Grenzeloze couture

Met het Lady Dior Art Project laat Dior zien dat samenwerking met kunstenaars meer kan zijn dan een visueel experiment. Door hen de ruimte te geven om vanuit hun eigen praktijk te werken, ontstaat een gelaagd beeld van wat couture vandaag kan betekenen. Niet elk resultaat is comfortabel, niet elke tas is ‘mooi’ in klassieke zin. Maar dat is precies de kracht van het project. Het toont couture als iets dat in beweging blijft, gevoed door kunst, door ambacht, door verschillende perspectieven, en dat meerdere continenten in haar leven. In een tijd waarin luxe vaak wordt gereduceerd tot snelheid en zichtbaarheid, kiest Dior voor een langzamer pad. Voor aandacht, inhoud en dialoog. En juist daardoor blijft het huis relevant, zonder zijn oorsprong te verliezen.

In februari 2026 verschijnt Dior Lady Art: The Lady Dior Reinvented by 99 Artists bij uitgeverij Rizzoli. Een rijkgeïllustreerd boek met bijdragen van Hervé Mikaeloff, Jérôme Hanover en Anne Malherbe, en een overzicht van de artistieke samenwerkingen met kunstenaars als Judy Chicago, Jeffrey Gibson, Gilbert & George, Zhang Huan, Jack Pierson, Marc Quinn, Raqib Shaw, Claire Tabouret, Mickalene Thomas, Eva Jospin en Joana Vasconcelos.