Dit boek vertelt de dramatische levensverhalen van dertien vrouwelijke kunstenaars die studeerden aan de scholen van de Oekraïense modernist Mykhailo Boichuk (1882–1937). Samen geven deze verhalen inzicht in de enige en belangrijke moderne kunststroming van Oekraïne, het “Boichukisme”.

Boichuk begon zijn moderne kunstbeweging in zijn tot “middeleeuwse werkplaats” omgetoverde driekamer studio in de Montparnasse. De studenten van zijn “School for the Revival of Neo-Byzantine” bestudeerden er historische fresco and tempera technieken uit Italië en Byzantium, en gebruikten klassieke recepten om hun verf te maken, met ingrediënten als plantenextracten en knoflooksap.

Hoewel zijn school succesvol was in Parijs, keerde Boichuk al snel terug naar zijn geboorteland. Hij wilde Oekraïne haar kunst “teruggeven”. In Parijs zag hij ineens kraakhelder de unieke eigenschappen van zijn eigen cultuur, ofwel Byzantium als bakermat van de Oekraïense kunst.

Boichuk ontwikkelde een nationale schilderstijl in Oekraïne. Zijn moderne kunststroming werd een centraal fenomeen binnen de culturele opleving van de jaren twintig. Zij bloeide toen Oekraïne vocht voor haar onafhankelijkheid (1917–1921) en de Sovjetregering de Oekraïense taal en cultuur stimuleerde met een “beleid van Oekraïnisering” (1922–1931), maar ging tragisch ten onder tijdens Stalins terreurbewind.

Boichuk en zijn studenten werden vervolgd, gevangengezet, gemarteld of vermoord vanwege hun “formalistische” stijl. Hun kunst werd vernietigd en muurschilderingen werden overschilderd of van de muren geschraapt.

Nu Oekraïne opnieuw strijdt om haar culturele identiteit te behouden, is het wederom van cruciaal belang om, in de geest van Boichuk, het land zijn kunst terug te geven, die te eren en er trots op te zijn.

Dit boek wil daaraan bijdragen.