BREAKING #307
‘Wij zijn in wat vergaat’
Ik ben door een wak in de tijd gevallen. Ik zat in de bus naar huis, sloot mijn ogen en viel zomaar in slaap. Waar kwam dat volste vertrouwen vandaan? Het was de dichtbundel op mijn schoot, Odes van Sharon Olds, waarvan de woorden me door de wasstraat haalden: ik voelde me schoon en glanzend in de namiddagzon.
Ik dommelde met mijn hoofd tegen het raam. Maar daar was ik niet: ik lag tegen een schouder aan in een Romeinse hotelkamer, in hetzelfde namiddaglicht van deze eerste lentedag, de ramen open naar het lawaai van de stad, de koepel van het Pantheon vlakbij. Jaren geleden. Odes, Sharon Olds: er kunnen er niet genoeg worden gebracht en geschreven.
Ook de film Whispers in the Woods / Le Chant des Forêts is een weergaloze ode, gemaakt door de Franse filmmaker Vincent Munier, die de bossen in de Vogezen filmt en een lofzang brengt aan zijn vader en zoon, aan iets wat deze familie tomeloos liefheeft: het auerhoen, de kraanvogel, het bos, de mist en de sneeuw.
De cinematografie is kleurloos als de etsen van Dürer, nevelig als de schilderijen van Turner, abstract als de kleurvelden van Rothko en Richter. We zitten in de bioscoop, drie zussen op rij 5, en gaan terug in de tijd, naar een vader die hielp de verrekijker scherpstellen en leerde luisteren naar de lijster en roodborst.
Mijn vader wist zoveel meer dan ik aannam. Ik had zijn uitgestoken hand moeten grijpen, naast hem moeten blijven lopen in het bos en op de heide. De film laat zien waarom. Maar het is de natuur die de grootste lessen biedt. De vader, Michel Munier, vat het samen: ‘Wij zijn in wat vergaat.’
Vanochtend werd ik gewekt door een merel. Ik zag haar omtrek in de laaghangende mist.
Voor meer columns van Nicole Ex, schrijf je in voor de kunstbrief.





















