Laatste issue

No. 40 Winter 2025/2026 25,00

Asma’s Beauty Case

‘Voor wie schrijf ik eigenlijk?’

Asma el Ghalbzouri

Column

Asma el Ghalbzouri

Asma el Ghalbzouri

werkte jarenlang backstage: als hairstylist bij grote merken en shows. Van de moderedacties die volgden, rolde ze de kunstwereld in maar nam haar achtergrond mee: haar oog voor de kunst van het alledaagse – van rituelen, design, mode, beauty en geur. Voor See All This neemt ze je mee op ontdekkingstocht langs deze werelden, die één ding delen: een diep gevoel voor schoonheid en ambacht.
Column

Ik heb me jarenlang afgevraagd voor wie ik eigenlijk werkte. Niet op een existentiële manier, maar praktisch. Wie leest dit en mijn werk uit het verleden? Wie herkent zich erin? Wie voelt zich aangesproken, gezien, serieus genomen?

Toen ik op mijn zeventiende begon als aspirant-creatief, maakte ik iets tastbaars voor anderen om naar te kijken. Dat was overzichtelijk. Maar zodra je zelf onderdeel wordt van het modemagazinesysteem, verschuift dat. Je werkt binnen een wereld die zichzelf bevestigt. Je denkt dat je communiceert, terwijl je vooral circuleert. Er werd veel gesproken over ‘de vrouw’. Over stijl, reizen, aspiratie. Maar zelden over een vrouw die meerdere culturele werkelijkheden tegelijk draagt. Die zich niet laat reduceren tot één identiteit, één narratief, één esthetiek. Iemand die niet bang is voor gelaagdheid, die nieuwsgierig blijft, die inhoud boven uitleg verkiest. Die vrouw werd zelden expliciet aangesproken en misschien juist daarom zo vaak overgeslagen. Opvallend: vaak misten er naast culturele ook oprechte kunstperspectieven. Het keerpunt kwam dankzij een heel onwaarschijnlijke move van mij: ik maakte een groepschat aan met de gasten van een diner dat ik om de paar maanden host.

Fig 1. Mountain Suite (detail), Farasha Farmhouse, Marrakech, foto: Ben Roberts

‘Het zijn gesprekken waarin ruimte is voor verschil, zonder de behoefte aan gelijk. Niet onbelangrijk: ik lach me suf’

Vijf vrouwen, verbonden door het Amsterdamse leven en connecties, door nieuwsgierigheid en gezelligheid. Het zijn gesprekken waarin ambitie en twijfel naast elkaar mogen bestaan, waarin zorg geen tegenhanger is van succes, maar onderdeel van. Waar ruimte is voor verschil, zonder de behoefte aan gelijk. Niet onbelangrijk: ik lach me suf.

S. beweegt zich in de wereld van PR, waar instituten en merken elkaar raken en reputaties zorgvuldig worden opgebouwd – vaak ook een reden voor het ongecontroleerde schateren. N. werkt op de redactie van een van de grootste modemediamerken ter wereld en runt daarnaast een eigen eventproductiebedrijf. Ze pendelt moeiteloos tussen verschillende opdrachten door, en vaak in mooi schoeisel. F. maakt olijfolie in Spanje en kiest bewust voor een leven waarin zorg net zo essentieel is als ambitie. Er is geen retraite- of welnesstrend die aan haar voorbijgaat. Zelf is ze ook zo zen als een boomblad. H. liet een topfunctie in corporate PR achter zich om een eigen boutique agency te openen, met kunst en design als vanzelfsprekend vertrekpunt, maar die net zo goed voor corporateklanten kan zorgen. Een organisatiefanaat met ongelooflijk oog voor detail.

En ik.

Onze culturele achtergronden en geloofsovertuigingen verschillen: Amazigh, Nederlands, Argentijns, joods, Brabants, islamitisch. De groepschat is een anker geworden. Ik stuur er observaties naartoe, losse gedachten, kleine fragmenten. Daarnaast vieren we elkaar en onze overwinningen klein en groot.

En toen klikte het. Ik begreep voor wie al die zorgvuldig samengestelde werelden zijn gemaakt. Niet in abstracte zin, maar heel concreet. Voor mensen die weten waar ze naar kijken. Die plekken herkennen, materialen aanvoelen, reizen met intentie. Die niet consumeren om zich te onderscheiden, maar om hun leven zorgvuldig vorm te geven.

Farasha’s Farmhouse, Marrakech
Fig 2. Farasha Farmhouse, Marrakech, foto: Ben Roberts

Ik schrijf dit vanuit Marrakech, waar ik de 1-54 Contempary African Art Fair bezoek. Ik check in bij Riad Nyla, van de Italiaanse Chiara Toffoli die zich inmiddels in Marrakech heeft gevestigd, midden in de medina. Buiten is het ritme intens, soms overweldigend. Binnen vertraagt alles. De kleuren zijn zacht, het licht gefilterd, de ruimtes zorgvuldig ingericht. Geen opzichtig luxetheater, maar een vorm van aandacht die je meteen herkent als je er gevoelig voor bent.

Na een paar dagen verplaats ik naar Riad Le Pèrelin – een soort jonger, cooler zusje van Riad Nyla maar net zo liefdevol – en later naar Farasha Farmhouse. Allemaal plekken die in mijn netwerk al bekend zijn: ze stonden al op verlanglijstjes, werden al gedeeld, besproken, herkend. Dat maakt het verschil. Het voelt niet als aanbevelen, maar als bevestigen. Ik ben hier omdat ik geloof in wat hier wordt gemaakt. Le Pèrelin is de ultieme urban hang-out met slow food en snelle en geweldige service.

Bij Farasha Farmhouse is dat geloof bijna tastbaar. Alles wat hier gebeurt, komt voort uit zorgvuldigheid. Het land, de mensen, het tempo. Wat op tafel komt, groeit hier: tomaten, aubergines, citroenen, sla – niets wordt verplaatst, niets mooier gemaakt dan het is. Maar dat hoeft ook niet. Het is adembenemend mooi hier. Dit is farm-to-table zoals het bedoeld is: zonder theater, onder leiding van topchef Aniss Meski.

En daarmee kom ik terug bij mijn beginvraag. Ik weet nu voor wie ik werk. Niet voor een abstracte lezer, niet voor een industrie die vooral zichzelf bekijkt, maar voor mensen die leven met aandacht. Dat besef verandert hoe ik kijk, hoe ik schrijf – en vooral: wat ik niet meer hoef te doen. Want weten voor wie je werkt, betekent ook weten wat je kunt laten. Plus, ik gun je deze plekken van harte en ik gun het die mooie mensen dat jij, mijn trouwe lezer, hen opzoekt.

Recente verhalen