Zelfdiscipline
‘Realiteit, ritme en roots’
We vroegen zeven curatoren en directeuren vooruit te kijken. Welke thema’s en trends gaan de komende jaren het gesprek bepalen? En welke kunstenaars laten nu al zien waar het heen gaat? Cathelijne Broers is kunsthistoricus en directeur van het Cultuurfonds. Eerder was ze directeur van de (toenmalige) Hermitage en de Nieuwe Kerk in Amsterdam.
Soms ontmoet je een maker bij wie je direct ziet: dit talent heeft zichzelf gevormd. Niet door een academie, maar door een vasthoudend kijken – een discipline die net zo krachtig kan zijn als welke formele opleiding ook. In mijn werk bij het Cultuurfonds, en als kunsthistoricus, fascineert het mij dat het autodidacte makerschap steeds meer zichtbaar wordt. Niet als randverschijnsel, maar als volwaardige stem in het culturele veld.
Neem Bo Bosk (1992), een kunstenaar uit Amsterdam-Zuidoost die begon met graffiti en zich vervolgens, bijna terloops, het olieverfpalet eigen maakte. Zijn werk – intieme filmische stills van vrienden, zelfportretten en momenten die zich net buiten beeld lijken af te tekenen – reist inmiddels van Amsterdam naar steden als Londen en Los Angeles. Hij is niet ‘toevallig’ autodidact; hij kiest voor een voortdurende vorming buiten de gebaande paden, gedreven door nieuwsgierigheid en discipline.
Maar Bosk staat niet alleen. In creatieve hubs zoals Now’s the Time in Almere of bij DAR Cultural Agency in Rotterdam zie ik een nieuwe generatie makers opstaan. Sommigen hebben nooit de kans gehad naar de kunstacademie te gaan, anderen kozen er bewust voor hun eigen leerweg te volgen – vaak omdat die beter past bij hun realiteit, ritme of roots.
Dit is een artikel uit See All This #41, lente 2026. Bestel het nummer hier.



















