Violette Cornelius herontdekt

Violette Cornelius (1919-1998) behoorde tot de eerste generatie vrouwen in Nederland die van fotografie hun beroep maakten, maar een groot deel van haar werk bleef decennialang onbekend. Pas toen reiskoffers met duizenden negatieven, dia’s, contactafdrukken en documenten aan het licht kwamen, werd duidelijk hoe omvangrijk haar oeuvre werkelijk was. Uitgebreid onderzoek naar dit archief vormt de basis van Violette Cornelius herontdekt, waarin ruim tweehonderd werken voor het eerst in deze omvang worden getoond, samen met haar eerste monografische publicatie.

Opgeleid aan de Nieuwe Kunstschool in Amsterdam, waar ze via docenten als Paul Citroen en Paul Guermonprez in aanraking kwam met de ideeen van het Bauhaus, ontwikkelde Cornelius zich binnen een netwerk van Amsterdamse fotografen en vormgevers tot een eigenzinnige fotograaf. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte ze mee aan de Persoonsbewijzencentrale, waar vervalste persoonsbewijzen werden geproduceerd; haar foto’s van dit verzetswerk staan inmiddels op de Memory of the World-lijst van UNESCO Nederland. Na de oorlog volgden architectuurfoto’s en fotoboeken als Letter op straat en Vuur aan zee, en vanaf 1964 een reeks internationale reportages naar onder meer Irak, India, Jemen en Peru, waarin ze door langdurig tussen de bewoners te leven een intieme, persoonlijke beeldtaal ontwikkelde.

Afbeelding: Stilleven met ei op wit bord, Amsterdam, 1939. Studieopdracht voor de Nieuwe Kunstschool. © Violette Cornelius / Nederlands Fotomuseum