Mire Lee

‘Ik probeer mijn werk te laten bestaan in de ruimte tussen staan en instorten.’ Mire Lee (1988) brengt de eeuwenoude Oude Kerk in beweging met een nieuwe, site-specifieke installatie. Siliconen, staal, motoren en vloeistoffen vormen rauwe, bijna levende structuren over verlangen, vergankelijkheid en de fragiele grens tussen leven en dood.

De Zuid-Koreaanse kunstenaar (1988) liep een residentie bij de Rijksakademie en was recent te zien in het New Museum in New York en op de Biënnale van Venetië; in 2024 maakte ze de Hyundai Commission voor de Turbine Hall van Tate Modern. Delen van de installatie in de Oude Kerk zijn tot stand gekomen in samenwerking met de Weense Secession. Lee’s werk balanceert voortdurend tussen op- en aftakelen: machines laten materiaal druipen, uitrekken en verzakken, zodat de installatie nooit stilstaat en de kerkruimte zelf een organisch, kwetsbaar lichaam lijkt te worden.