An infinite woman

In 1925 werd een foto van een Mangbetu-vrouw uit het noordoosten van Congo het virale campagnebeeld van La Croisière Noire, een koloniale propagandaexpeditie dwars door Afrika, gefinancierd door Citroën. In 1934 begon de bouw van Citroëns vlaggenschipgarage in Brussel, die evenveel auto’s verkocht als het idee van koloniale verovering. Het gebouw is nu Kanal en opent met de tentoonstelling An infinite woman, die in twee delen terugblikt op hoe Mangbetu-vrouwen functioneerden als koloniaal symbool en hoe kunstenaars van Afrikaanse afkomst dit beeldmateriaal sindsdien hebben teruggeëist en omgebogen.

Het eerste deel is een archiefonderzoek naar hoe het beeld van de Mangbetu viraal ging als “etnografisch fetisj”, geconsumeerd in het Westen via tijdschriften, tentoonstellingen en films: een pre-internet meme. Het tweede deel toont hoe kunstenaars uit de Afrikaanse diaspora dit materiaal naar hun hand zetten, onder wie schilder Raphaël Barontini, beeldhouwer Sonia Barrett, schilder Roméo Mivekannin, schilder en textielkunstenaar Faith Ringgold, schilder Barbara Walker en fotograaf Carrie Mae Weems. De ondertitel verwijst naar Venus in Two Acts (2008), het essay van cultuurhistorica Saidiya Hartman over de post-slavernijmaatschappij. An infinite woman erkent het volle gewicht van het koloniale verleden, zonder dat verleden te laten bepalen hoe de samenleving zich vandaag verhoudt tot dat beeld.

Afbeelding: Frida Orubapo